دانشگاه تربیت مدرس ------------------------------- ناشر موسسه انتشارات پژوهشی آفرند اندیشه فلسفی 1973-2873 1 1 2021 01 02 Could it be that the Burden of Proof is not on Theist? آیا ممکن است بار استدلال بر دوش خداباور نباشد؟ 47 59 23036 10.58209/jpt.1.1.47 FA حامد قدیری گروه حکمت، فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران حامد قدیری گروه حکمت، فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران سیدکیوان وهابی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2020 10 18 In his classic paper on the philosophy of religion entitled ‘The Presumption of Atheism’, Antony Flew, relying on a traditional legal rule, extracts a methodological rule according to which the burden of proof in the problem of God’s existence is non-restrictedly on the Theist. Here we argue that from another legal rule in Islamic jurisprudence, we can extract another methodological rule that, in contrast to Flew’s rule, is context-dependent; so, applying this new rule, we can imagine that in some situations, the burden of proof would be on atheist. Since there are some historical evidence for the relationship or even identification of that traditional rule and this Islamic rule, it could be concluded that Flew’s rules, too, should be context-dependence. Hence, his non-restricted claim about the burden of proof in the problem of God’s existence will be rejected. آنتونی فلو در یکی از مقاله‌های کلاسیک فلسفه دین با عنوان «فرض نا-خداباوری»، با استخراج یک قاعده روش‌شناختی از یک اصل حقوقی، ادعا می‌کند که در مسئله وجود خدا، بار استدلال مطلقاً بر دوش خداباور است. در این مقاله، استدلال می‌شود که می‌توان با تکیه به قاعده بینه در سنت فقهی-حقوقی اسلام، یک قاعده روش‌شناختی شبیهِ قاعده فلو استخراج کرد با این تفاوت که برخلاف قاعده فلو، بافتار‌مند است؛ به این معنی که در برخی حالات، بار استدلال را روی دوش نا-‌خداباور می‌گذارد و فرض نا-خداباوری را نفی می‌کند. از آنجا که طبق نظر برخی محققان، قاعده بینه امری فراتر از حقوق و فقه اسلامی است و رابطه وثیقی با همان اصل مورد نظر فلو دارد، می‌توان بافتارمندی آن را به اصل مورد نظر فلو و در نتیجه، قاعده روش‌شناختی او تسری داد که همین نتیجه می‌تواند نقضی بر مدعای مطلق فلو باشد. https://jpt.modares.ac.ir/article_23036_3f1176741b1b079bdc7a2e7f208c902f.pdf