دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 6 3 2026 07 23 Pre-Beingness: Reconsidering the Problem of Ground in the Horizon of Meta-Ontology, Knowledge, and Manifestation پیشابودگی: بازاندیشی مسئله بنیاد در افق فراهستی‌شناسی، معرفت و ظهور 29088 FA محمدعلی منتظری Journal Article 2026 06 09 The notions of priority, foundation, and condition of possibility have been among the most pervasive themes in the history of philosophy. Yet philosophical traditions have largely focused on identifying particular foundations rather than examining the structure of priority itself. This paper introduces the concept of *Pre-Beingness* as an independent philosophical problem and investigates whether it is merely an epistemic presupposition or a more fundamental structure underlying being, cognition, and manifestation. Employing an analytical and argumentative method, and through a reexamination of ontological, epistemological, and phenomenological traditions, the study argues that structures of priority, grounding, referentiality, and conditionality recur throughout the history of thought. The findings suggest that Pre-Beingness is neither an entity, nor a mode of being, nor merely an epistemological category; rather, it is a meta-ontological structure that makes grounding, explanation, understanding, manifestation, and directedness possible. Accordingly, Pre-Beingness may be understood as the universal condition of priority relations and the common horizon within which philosophical foundations become intelligible. مفهوم متقدم، بنیاد و شرط امکان از فراگیرترین مؤلفه‌های مسائل فلسفی است، اما بخش عمده سنت فلسفی به جای تحلیل خودِ ساختار تقدم، معطوف به تبیین مصادیق آن بوده است. جستار حاضر با طرح مفهوم «پیشابودگی» می‌کوشد این ساختار بنیادین را به مثابه موضوعی مستقل مورد بررسی قرار دهد. پیشابودگی طوریت اطوار هستی و ساختاری فراهستی‌شناختی است که امکان بنیادگذاری، تبیین و جهت‌مندی را فراهم می‌آورد. از این منظر، پیشابودگی را می‌توان شرط عام هر نسبت تقدمی و افق مشترک ظهور بنیادها در تفکر فلسفی دانست. ثمره عملی تمام آنچه رفت زمانی آشکار می‌شود که به منزله ابزاری برای بازخوانی سنت‌های فلسفی به کار گرفته شود. در این صورت، پیشابودگی نه صرفاً موضوع تأمل، بلکه روشی برای تحلیل بنیادهای اندیشه خواهد بود.