دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 6 3 2026 07 23 Internalism and Normative Authority: A Critique of Bernard Williams and Stephen Finlay درونی‌گرایی و اقتدار هنجاری؛ نقد آرای برنارد ویلیامز و استیون فینلی 29173 FA مجید بابائی Journal Article 2026 07 22 Internalism about normative reasons grounds moral normativity in our psychological states by positing a necessary connection between such reasons and an agent’s motivational set. Externalists reject this constraint. A central locus of this dispute concerns the interpretation and evaluation of Bernard Williams’s seminal argument for internalism.<br>Drawing on the work of Stephen Finlay, this article first isolates four standard readings of Williams’s argument, introduces Finlay’s own distinct interpretation, and subsequently subjects these accounts to critical scrutiny. The discussion then turns to Finlay’s broader theoretical framework. By employing contextualism and an end-relational analysis of moral concepts, Finlay attempts to decouple the "existence" of reasons from their "significance"—seeking to preserve the spirit of internalism within an externalist framework. Ultimately, the paper argues that Finlay’s account falls prey to the very same fundamental objection that plagues Williams’s view: it fails to provide an adequate account of morality's normative authority. درونی‌گرایی درباره دلایل هنجاری با برقرار کردن پیوندی ضروری میان دلایل هنجاری و مجموعه انگیزشی، هنجارمندی اخلاق را بر حالات روان‌شناسانه ما مبتنی می‌کند. بیرونی‌گرایان منکر چنین محدودیتی هستند. یکی از کانون‌‌های مرکزی این نزاع، تفسیر و ارزیابی استدلال مشهور برنارد ویلیامز در دفاع از درونی‌گرایی است. در این مقاله با استفاده از آرای استیون فینلی، ابتدا چهار خوانش‌ مشهور از استدلال ویلیامز را تفکیک کرده و سپس تفسیر نوین و متمایز فینلی از استدلال را مطرح و در نهایت به نقد آن‌ها می‌پردازیم. سپس به بررسی نظریه فینلی می‌پردازیم که چگونه با استفاده از بافتارگرایی و تحلیل مفاهیم اخلاقی بر پایه اهداف، تلاش می‌کند «وجود» و «اهمیت» دلایل را تفکیک کرده و روح درونی‌گرایی را در کالبدی بیرونی‌گرا حفظ کند. در پایان، استدلال می‌شود که نظریه فینلی نیز از همان مشکل اساسی دیدگاه ویلیامز رنج می‌برد و آن موفق نبودن در ارائه تبیینی مناسب از اقتدار هنجاری اخلاق است.