دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 2 3 2022 09 19 The Problem of Evil and Monotheistic Horizons Ahead مساله شر و افق‌‎های پیش روی خداباوری توحیدی 191 207 23070 10.58209/jpt.2.3.191 FA قدرت‌اله قربانی گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Journal Article 2022 05 05 The monotheistic tradition, especially in Abrahamic religions, emphasizes the belief in an omnipotent, omniscient, purely benevolent, just and wise God. Such a view is threatened by various forms of evil-beliefs, and if logical and convincing answers cannot be given to it, it is a serious threat to the tradition of monotheism. In this article, it is shown that due to the presence of the infinite God's activity on one side of the equation of the problem of evil, the most logical solution is to use the total of possible answers in a combined and unified way, because the combination of the existing ways brings closer to the answer and is more convincing in this context. Therefore, while paying attention to the differences between the metaphysical, natural and moral evils from each other, combining answers such as the relativity of evil, evil as a necessity of human free will, seeing evil as a punishment for human sins, evil as the cause of human spiritual excellence, and seeing the world of the hereafter and the importance of the eternal perspective are needed as the final manifestation of the evil philosophy. سنت خداباوری توحیدی، به‌ویژه در ادیان ابراهیمی، بر اعتقاد به خدایی قادر مطلق، عالم کل، خیرخواه محض، عادل و حکیم تاکید دارد. چنین دیدگاهی توسط اشکال گوناگون شرباوری تهدید می‌شود و در صورتی که نتوان پاسخ‌های منطقی و متقاعدکننده به آن داد، تهدید جدی سنت خداباوری توحیدی است. در این مقاله نشان داده می‌شود که به واسطه حضور فاعلیت خدای نامتناهی در یک طرف معادله مساله شر، منطقی‌ترین راهکار استفاده از مجموع پاسخ‌های ممکن به شیوه ترکیبی و تلفیقی است، زیرا تلفیق راه‎های موجود موجب تقرب به پاسخ متقاعدکننده‌تر در این زمینه است. براین اساس، ضمن توجه به تفاوت‌های شرور مابعدالطبیعی، طبیعی و اخلاقی از یکدیگر، ترکیب و تلفیق پاسخ‌هایی چون نسبی‌بودن شرور، شرور لازمه اختیار انسان، تلقی شر به عنوان کیفر گناهان آدمیان، شرور عامل تعالی معنوی انسان، تلقی جهان آخرت به عنوان مکان تجلی نهایی فلسفه شرور و اهمیت منظر سرمدی به مساله شر مورد نیاز است. https://jpt.modares.ac.ir/article_23070_b29135354047b4fa01f0f943737cc038.pdf

دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 2 3 2022 09 19 Widescopism: In defense of Sosa گسترده‌گرایی در دامنه: در دفاع از سوزا 209 221 23071 10.58209/jpt.2.3.209 FA فراز قلبی پژوهشکده‌ فلسفه‌ تحلیلی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی، تهران، ایران Journal Article 2022 04 25 Kripke’s modal argument against the descriptive theory of names (descriptivism) is based on the idea that descriptivism cannot explain the intuitions arising from the rigidity of proper names. One answer to the modal argument is widescopism. In this paper, I first introduce the modal argument and widescopism. I, then, explain how Kripke and Soames argue against widescopism. In the next stage, I reconstruct Sosa’s answer to Kripke’s and Soames’s. After that, I turn to Caplan's argument against Sosa's solution. According to Caplan, Sosa's solution leads to the loss of the main and primary intuitions of descriptivism. I try to show that Sosa can defend his solution against Caplan. استدلال وجهی کریپکی علیه نظریه‌ی توصیفی نام‌ها (توصیف‌گرایی) مبتنی بر این ایده است که توصیف‌گرایی نمی‌تواند شهودهای ناشی و حاکی از صلبیت نام‌های خاص را توضیح دهد. یک پاسخ به استدلال وجهی پاسخ مبتنی بر گسترده‌گرایی در دامنه است. من در این مقاله ابتدا استدلال وجهی و گسترده‌گرایی در دامنه را معرفی می‌کنم. پس از آن نشان می‌دهم که کریپکی و سومز چگونه گسترده‌گرایی را مورد نقد قرار می‌دهند. در گام بعدی پاسخ سوزا را به کریپکی و سومز بازسازی می‌کنم. سپس به سراغ نقد کپلن علیه راه حل سوزا می‌روم. مطابق نظر کپلن، راه‎حل سوزا منجر به ازدست‌رفتن شهودهای اصلی و اولیه توصیف‌گرایی می‌شود. من سعی می‌کنم نشان دهم که سوزا می‌تواند از راه‎حل خود در برابر نقد کپلن دفاع کند. https://jpt.modares.ac.ir/article_23071_56f2adb3621e53ea278ae1abba795d50.pdf

دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 2 3 2022 09 19 Comparison of the Ash'ari and Mulla Sadra Views in the rule that Says "There is No Effect on the Existence Except Allah" مقایسه دیدگاه اشاعره و ملاصدرا در قاعده "لامؤثِّر فی الوجود الا الله" 223 236 23072 10.58209/jpt.2.3.223 FA یحیی نورمحمدی نجف آبادی گروه معارف اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران Journal Article 2022 01 16 The rule "There is No Effect on the Existence Except Allah" is emphasized by the Ash'arites and Mulla Sadra. But each has offered a different interpretation of this rule; According to this rule, the Ash'arites have denied any causation, influence, or effect among the possibilities, and attribute all actions exclusively and directly to God Almighty. But Mulla Sadra, based on his philosophical principles in transcendent wisdom, while proving the near activity of God for all actions, also accepts a role for other possibilities in actions and proves a kind of influence and effect among the obligatory sub-transcendence. In this article, with a descriptive-analytical-critical method, both views in this regard were examined. Accordingly, neither view is flawed. Of course, Mulla Sadra's view, with the explanation given by Mullah Ali Modarres, is largely free from problems. قاعده "لامؤثر فی الوجود الا الله" مورد تأکید اشاعره و ملاصدرا است؛ لکن، هر کدام تفسیری متفاوت از این قاعده ارایه کرده‎اند. اشاعره بر اساس این قاعده، هرگونه علیت و تأثیر و تأثُّر را در میان ممکنات انکار کرده‎اند و همه افعال را به طور انحصاری و مستقیم به خداوند متعال نسبت می‌دهند. اما ملاصدرا بر اساس مبانی فلسفی خود در حکمت متعالیه، ضمن اثبات فاعلیَّت قریب خداوند برای تمامی افعال، نقشی را نیز برای سایر ممکنات در افعال می‌پذیرد و گونه‌ای از تأثیر و تأثُّر در میان مادون واجب تعالی را اثبات می‌کند. در این مقاله هر دو دیدگاه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت که بر این اساس، هیچ یک از این دو دیدگاه خالی از اشکال نیستند. البته دیدگاه ملاصدرا با تبیینی که ملا علی مدرس از آن ارایه می‌کند، تا حد زیادی پیراسته از اشکالات می‌گردد. https://jpt.modares.ac.ir/article_23072_c6fd6c7e4da27ed17b8f3b14d35aaeb6.pdf

دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 2 3 2022 09 19 The Ontological and Axiological Position of Tuche or Fortune in Aristotle's View جایگاه هستی‌‎شناختی و ارزش‌شناختی توخه یا بخت در دیدگاه ارسطو 237 247 23073 10.58209/jpt.2.3.237 FA مریم صمدیه گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران Journal Article 2022 03 26 Aristotle's discussions about Tuche (Τύχη) or fortune have obvious contradictions in two domains of ontology and axiology. In the domain of ontology, he has testified to the existence of fortune as a cause by accident- a cause by accident for an event which has occurred out of a choice based on thought and for a given intention. Aristotle believes that fortune-based affairs are subjects of intention and intellection which emerge from those agents who can take volitional actions. At the same time, he introduced fortune as an anti-rule and instable affair with indeterminate and purposeless causes. He accepted the existence of fortune even in the domain of the actions related to Techne and human happiness. However, he does not attach any value to it in axiology and declares it to be a cause by accident that comes after nature and intellect, even believing that there is no knowledge for it. Moreover, it is valueless in the domain of the action related to human happiness. مباحث ارسطو در مورد توخه یا بخت، در دو حوزه هستی‌شناختی و ارزش‌شناختی تناقض‎های آشکاری دارد. وی در حوزه هستی‌شناختی به وجود بخت به عنوان علتی بالعرض که از روی انتخابِ مبتنی بر تفکر و برای مقصودی روی می‌دهد معترف شده است. ارسطو امور حاصل از بخت را موضوع قصد و تعقل می‌داند که از عوامل دارای افعال ارادی سر می‌زنند. وی در عین حال بخت را به عنوان امری ضدقاعده، ناپایدار، دارای علل نامعین و بدون غایت معرفی کرده است. وی حتی در حوزه افعال مربوط به تخنه و سعادت انسان نیز وجود بخت را پذیرفته است؛ اما از لحاظ ارزش‌شناختی برای آن اعتبار ارزشی قایل نیست و آن را علتی بالعرض و مؤخر از طبیعت و عقل بیان نموده و حتی معتقد است که برای آن علمی وجود ندارد. علاوه بر این در حوزه افعال مربوط به سعادت انسان نیز آن را فاقد اعتبار ارزشی بیان نموده است. https://jpt.modares.ac.ir/article_23073_432bb7cac8a262cdea28cb357545d50a.pdf

دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 2 3 2022 09 19 Against Dicopulaism in Meinongian Tradition علیه دوحمل‌گرایی در سنت ماینونگی 249 268 23074 10.58209/jpt.2.3.249 FA حسن همتایی گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران سید محمد علی حجتی گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2022 04 30 Is Meinongian dicopulation justified? This is the main problem in this paper and our hypothesis is that Meinongian dicopulaism is counterintuitive. This is despite the rich list of syntactic and semantic features that Meinongian advocates of the double copula strategy attribute to the Meinongian (internal/encoding) mode of predication in contrast with the ordinary mode of predication. That is what we demonstrate in this paper. We argue that neither of the requirement that Meinongian formulas (i.e. those containing the Meinongian mode of predication) must be monadic; nor that they resist lambda abstraction; nor that logical closure governs them; nor that they can be incomplete (or inconsistent) and nor that they are no way contingent, may succeed in discriminating Meinongian from ordinary predications. Nonetheless, dicopulaistic semantics support our intuitive understanding of abstract objects as sets of properties only whence they embrace the counterintuitive conception of multiple denotations; of either copulas or (abstract) objects. Meinongian dicopulaism does not work. مساله‌ای که در این مقاله پیگیری می‌کنیم آن است که آیا دوحمل‌گرایی ماینونگی موجه است؛ و فرضیه ما آن است که موجه نیست. به‌رغم اینکه نظام‌های منطقیِ دوحمل‌گرا ویژگی‌های صوری و معناشناختیِ اساساً متمایزی به حمل متداول و حمل ماینونگی (یا رمزانشی یا درونی) نسبت می‌دهند، خود دوحمل‌گراییِ ماینونگی خلاف شهود است. نشان می‌دهیم که وجوه اختلاف ادعاییِ این دوگونه حمل، فارغ از طبیعت این حمل‌ها هستند. اینکه گزاره‌های رمزانشی (یعنی آنها که حاوی حمل رمزانشی هستند) صرفاً در قالب نسبت‌های یک‌موضعی صورت‌بندی می‌شوند، اینکه نمی‌توان از آنها خاصیت‌های مرکب انتزاع کرد، اینکه مقید به بستار منطقی، ناتمامیت و ناسازگاری هستند، و اینکه اتفاقی نیستند، هیچ‌یک برآمده از سرشت رمزانش نیست و به کار تمایز نهادن میان انواع حمل نمی‌آید. همچنین معناشناسی‌های نظام‌های دوحمل‌گرا تنها هنگامی شهود‌های ما درباره طبیعتِ اشیاءِ ماینونگی را پاس می‌دارند که شهودهای دیگر ما درباره ثبات معنای حمل یا ثبات معنای شیء را نادیده انگارند. https://jpt.modares.ac.ir/article_23074_6f83ec67962a671eafd2e888e6a90dda.pdf

دانشگاه تربیت مدرس اندیشه فلسفی 1973-2873 2 3 2022 09 19 Inconsistency in Science; an Argument for the Possibility of the Paraconsistent Philosophy of Science ناسازگاری در علم؛ استدلالی له امکانِ فلسفه علم فراسازگار 269 282 23075 10.58209/jpt.2.3.269 FA کسری فارسیان گروه حکمت، فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2022 05 18 According to some important philosophers of science, such as Popper, Hempel and Tarski, consistency is a necessary condition of establishing any scientific theory. They hold that all inconsistent scientific theories are uninformative, meaningless or deficient. In this paper I will first argue against their clams, then I consider some inconsistencies which happened at the heart of some well-accepted scientific theories (Empirical or Non-Empirical), and by this I will try to open the door for the possibility of the paraconsistent philosophy of science. برای فیلسوفان علم مهمی نظیر پوپر، همپل و تارسکی، سازگاری شرط لازم تاسیس یک نظریه علمی است. آنها معتقدند که یک نظریه علمی ناسازگار، غیراطلاع‌بخش، بی‌معنی یا ناکارآمد است. در این مقاله من در ابتدا نشان می‌دهم که ادعای این فیلسوفان نادرست است، سپس با پرداختن به برخی از ناسازگاری‌های موجود در نظریات مهم علمی (اعم از علوم تجربی و غیرتجربی)، راه را برای سخن گفتن از امکان فلسفه علم فراسازگار باز خواهم کرد. https://jpt.modares.ac.ir/article_23075_0df840aed5f513a02964d0c27bc4f277.pdf