استدلال وجهی کریپکی علیه نظریهی توصیفی نامها (توصیفگرایی) مبتنی بر این ایده است که توصیفگرایی نمیتواند شهودهای ناشی و حاکی از صلبیت نامهای خاص را توضیح دهد. یک پاسخ به استدلال وجهی پاسخ مبتنی بر گستردهگرایی در دامنه است. من در این مقاله ابتدا استدلال وجهی و گستردهگرایی در دامنه را معرفی میکنم. پس از آن نشان میدهم که کریپکی و سومز چگونه گستردهگرایی را مورد نقد قرار میدهند. در گام بعدی پاسخ سوزا را به کریپکی و سومز بازسازی میکنم. سپس به سراغ نقد کپلن علیه راه حل سوزا میروم. مطابق نظر کپلن، راهحل سوزا منجر به ازدسترفتن شهودهای اصلی و اولیه توصیفگرایی میشود. من سعی میکنم نشان دهم که سوزا میتواند از راهحل خود در برابر نقد کپلن دفاع کند.
Kaplan D (1989a). Demonstratives. In: Almog J, Perry J, Wettstein H, editors. Themes from Kaplan. Oxford: Oxford University Press. pp. 481-563. [Link]
Kaplan D (1989b). Afterthoughts. In: Almog J, Perry J, Wettstein H, editors. Themes from Kaplan. Oxford: Oxford University Press. pp. 565-614. [Link]
Kripke S (1980). Naming and necessity. Cambridge, MA: Harvard University Press. [Link]
McCulloch G (1989). The game of the name: Introducing logic, language and mind. Oxford: Oxford University Press. [Link]
Quine WVO (1960). Word and object. Cambridge: MIT Press. [Link]
Salmon NU (1981). Reference and essence. Princeton: Princeton University Press. [Link]
Soames S (1998). The modal argument: Wide scope and rigidified descriptions. Nous. 32(1):1-22. [Link] [DOI:10.1111/0029-4624.00084]
Soames S (2002). Beyond rigidity: The unfinished semantic agenda of naming and necessity. New York: Oxford University Press. [Link] [DOI:10.1093/0195145283.001.0001]
Sosa D (1996). Representation thoughts and language [dissertation]. Princeton, NJ: Princeton University. [Link]
