برای فیلسوفان علم مهمی نظیر پوپر، همپل و تارسکی، سازگاری شرط لازم تاسیس یک نظریه علمی است. آنها معتقدند که یک نظریه علمی ناسازگار، غیراطلاعبخش، بیمعنی یا ناکارآمد است. در این مقاله من در ابتدا نشان میدهم که ادعای این فیلسوفان نادرست است، سپس با پرداختن به برخی از ناسازگاریهای موجود در نظریات مهم علمی (اعم از علوم تجربی و غیرتجربی)، راه را برای سخن گفتن از امکان فلسفه علم فراسازگار باز خواهم کرد.
Aristotle (1984). The complete works of Aristotle: The revised Oxford translation. Princeton: Princeton University Press. [Link]
Brady RT (1971). The consistency of the axioms of abstraction and extensionality in a three-valued logic. Notre Dame Journal of Formal Logic. 12(4):447-453. [Link] [DOI:10.1305/ndjfl/1093894366]
Brady RT (1989). The nontriviality of dialectical set theory. In: Priest G, Routley R, Norman J, editors. Paraconsistent Logic: Essays on the Inconsistent. Munich: Philosophia Verlag. pp. 437-470. [Link] [DOI:10.2307/j.ctv2x8v8c7.19]
Brady R (2006). Universal Logic. Stanford: CSLI Publications. [Link]
da Costa NCA (1974). On the theory of inconsistent formal systems. Notre Dame Journal of Formal Logic. 15(4):497-510. [Link] [DOI:10.1305/ndjfl/1093891487]
Farsian K, Hodjati S. (2021). Graham Priest on reconstruction of Hegel's logic and metaphysics in modern logic. Journal o Philosophical Thought. 1(1):61-77. [Persian] [Link]
Farsian K (2020). Reconstruction of Hegel's logic through the modern logic: Paraconsistency or trivialism?. Logical Studies. 11(2):173-188. [Persian] [Link]
Hempel C, Jeffrey R (2000). Selected philosophical essays. Cambridge: Cambridge University Press. [Link] [DOI:10.1017/CBO9780511815157]
