قول مشهور در تحلیل قضیه حملی در منطق ارسطویی سه‌جزیی‌بودن آنست، یعنی «موضوع» و «محمول» و «رابطه»؛ در مقابل، منطق جدید - فرگه‌ای و راسلی - آن را دوجزیی تلقی می‌کند، یعنی «تابع» و «شناسه». اگرچه در بعضی از آراء منطقدانان ارسطویی گاه تعبیر قضیه ثنائیه ملاحظه می‌کنیم، در عین حال با تدقیق بیشتر متوجه می‌شویم که در ثنائیه نیز فی‌الواقع نسبت بین موضوع و محمول به طریقی لحاظ شده است هرچند ممکن است مستتر باشد. این اختلاف بین دو نظام ارسطویی و جدید به نظر می‌رسد ریشه در دو رویکرد مختلف دارد: رویکرد ارسطوییان زبانی و رویکرد منطقیون جدید سمانتیکی است. در مجموع می‌توان گفت رویکرد جدید منطقی‌تر بوده و لوازمی دارد که در منطق ارسطویی مغفول مانده است.
