مسئلۀ نقش هیجانات در اخلاق، همواره یکی از دغدغه ‏های فلاسفۀ اخلاق از گذشته تاکنون بوده است. نظریۀ هیجان‏گرایی اخلاقی پرینز یکی از پاسخ‏های جدّی معاصر به این مسئله است. این نظریه، روایتی از احساسات‏گرایی اخلاقی است. طبق این نظریه اخلاق به نحو ذاتی به هیجانات وابسته است. در معنای معرفت‏شناختی، مفاهیم اخلاقی نه تنها برساخته از هیجانات‏اند بلکه چیزی غیر از هیجانات نیستند. طبق این تلقی از هیجان‏گرایی اخلاقی، مفاهیم اخلاقی، بازنمایانندۀ احساسی هستند که فاعل اخلاقی را مستعد تجربۀ هیجانی خاص در محدودۀ تایید یا عدم تایید می‏کنند. در این مقاله پس از معناشناسی هیجان‏گرایی اخلاقی، تحلیلی از تلقی معرفت‏شناختی از این نظریه، طبق دیدگاه پرینز خواهد آمد. سپس شواهدی که وی برای کافی و لازم بودن هیجانات برای قضاوت اخلاقی بر آنها اتکا می‏کند، بررسی خواهد شد. در نهایت نشان داده خواهد شد طبق یافته‏های اخیر شواهد پرینز چندان توانایی درست نشان دادن ادعای‏اش را ندارد.