جاودانگی به‌مثابه پروژه در برابر مرگ‌مندی به‌مثابه شرط: دلالت‌های هستی‌شناختی و اخلاقیِ تطبیقی در خوانشِ هایدگر و دیدگاه‌های ترابشریت‌گرایانه بوستروم و کرزویل

نوع مقاله : پژوهشی اصیل

نویسندگان

چکیده
این مقاله به تحلیلِ تطبیقیِ دو صورت‌بندیِ رادیکال از وضعیتِ انسانی می‌پردازد: «جاودانگی به‌مثابه پروژه» در ترابشریت‌گراییِ بوستروم و کرزویل، در برابرِ «مرگ‌مندی به‌مثابه شرط» در هستی‌شناسیِ هایدگر. پرسشِ محوری آن است که تبدیلِ مرگ از «شرطِ ساختاریِ دازاین» به «مسئله‌ای فنی»، چه دلالت‌هایِ هستی‌شناختی و اخلاقی به همراه دارد. با تحلیلِ مفهومیِ تطبیقی، نخست نشان داده می‌شود که در هستی و زمان، مرگ به‌مثابه امکانِ ناگشودنی، ساختارِ زمان‌مندی، هویتِ اصیل و عزمیتِ دازاین را ممکن می‌سازد. در مقابل، ترابشریت‌گرایی با اتکا به تمدیدِ رادیکالِ عمر و آپلودِ ذهن، مرگ را ریسکی قابلِ حذف و انسان را الگویِ اطلاعاتیِ بهینه‌پذیر می‌فهمد. این چرخش، زمان‌مندی را از افقِ تناهی به دوامِ بی‌نهایت، بدن‌مندی را به سخت‌افزارِ قابلِ تعویض، و هویت را به تداومِ اطلاعاتی فروکاست می‌دهد. در نهایت، با نقدِ این رویکرد، بر ضرورتِ تکنولوژی‌ای تأکید می‌شود که به‌جایِ حذفِ مرگ، در خدمتِ غنایِ معنایِ انسانی در دلِ تناهی باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

دوره 6، شماره 3
تابستان 1405

  • تاریخ دریافت 04 خرداد 1405
  • تاریخ بازنگری 20 تیر 1405
  • تاریخ پذیرش 01 مرداد 1405
  • تاریخ انتشار 01 مرداد 1405