فلسفه متأخر ویتگنشتاین، با تأکید بر نقش محوری زبان در ایجاد و رفع سوءتفاهم‌های فلسفی، رویکردی فرافلسفی ارائه می‌دهد که فلسفه را از حالت نظریه‌پردازانه سنتی خارج می‌سازد و به فعالیتی اساساً توصیفی، درمانی و ضد‌نظری تبدیل می‌کند. پل هورویچ در کتاب Wittgenstein’s Metaphilosophy (2013) با طرح پروژه‌ای هشت‌مرحله‌ای، مسائل فلسفی سنتی را به عنوان شبه‌مسئله شناسایی و راه‌حل درمانی ویتگنشتاین را بازخوانی می‌کند. مسئله اصلی این است که بازخوانی هورویچ تا چه اندازه با روحیه توصیفی محض و ضد‌نظری او سازگار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هورویچ در تأکید بر نقش زبان، دفاع از ضد‌نظری بودن، و روشن کردن جنبه درمانی موفقیت چشمگیری داشته، اما در پروژه هشت‌مرحله‌ای به عنوان نوعی نظام‌سازی، ادعای تحویل همه مسائل به تعارض پیشینی/پسینی به عنوان تعمیم افراطی، ناسازگاری در تحلیل مسئله آگاهی، و سخن از قدرت تبیینی نظریه‌های فلسفی، تناقضاتی ایجاد کرده که تفسیر او را گاهی به سمت نظریه‌پردازی سوق می‌دهد.